miércoles, 22 de junio de 2016

LVI






Notas LVI                                                                                                    (...)

non son quen de rematar o embuste do que estamos feitos.                                            
e xa sabes que eu...
a néboa devórao todo paseniñamente
Emerxe da túa propia pantasma,
A túa soga son as miñas mans.
pra esvaecerte.
Da miña gorxa precisas
escuridade é canto necesito.
rexeito é canto teño,  
non pode suprimir a miña face,
O teu espello afoga,  















martes, 21 de junio de 2016

LV




Notas LV


Hiedras pueblan grietas vacías,
pájaros anidan los pensamientos,
polvo que antes de ser ceniza
fue nacimiento.
Cuchillas que de sangre
meditan mi propia conciencia estéril,
las manos me arden de tocar prohibiciones.

Gloria del ayer, auge y vestigio
de un tiempo muerto
y un esplendor antiguo.













LIV




Notas LIV


Hemos ido marcando con pasos severos
sobre la tierra, ojos desconfiados
y cicatrices, han tallado los semblantes de los hombres,
cruces de fuego atraviesan su anatomía,
-estamos perdidos-

QUE FIGURAS, QUÉ MIRADA
perforan a día de hoy mi acometida,
no hay nadie cerca,
puertas carcomidas por el óxido te han manchado las manos,
hermano, no me explico esta extraña niebla
ven y agárrame de la venda que me ciega,
déjame ver debajo de mi piel;
¿por qué no siento ni mi alma ni mis vísceras?
ven y agárrame
de la vende que me ciega, y de ser necesario,
arráncame los ojos.













lunes, 13 de junio de 2016

LIII




Notas LIII


Quédate, insumisa,
brotes florecen entre escarpias de veneno,
ha cesado mi congoja un instante.
Sé la reina de este páramo DESTRUIDO
y te coronaré en silencio.
Entre mis pesadillas dictas
una perpetua calma,
pero no sé hasta qué punto puedo conmigo mismo.
Quédate y dime
cómo se matan los cuervos.

Camina libre y descalza
en la efigie de tu sombra te guardaré el paso,
y si desapareces, oh,
si desapareces,
volveré desgarrando el humo,
quebrantando tus razones impares
y repitiéndome que tenía razón.















domingo, 12 de junio de 2016

OSCO





El tejado nos cubre de lluvia,
he visto que moriré en un incendio,
no importa.
Los cuervos están mojados
esperando a alguien
que aún duerme.
Mis ojos no cercenan grises
lo poco que queda de ti,
estoy a un paso de cubrirme de cenizas.
No espero a nadie,
el viento, la nieve, el tiempo,
o alguna de esas fuerzas desoladoras,
ha hecho estragos en ti, oh hermano.
Hermano, levántate,
mírame y dime dónde te duele,
y por qué no me has avisado antes.












lunes, 6 de junio de 2016

LII






Notas LII


NO ENTIENDO QUÉ DEFINE
LA FORMA DE MI ANGUSTIA.

La fuerza de mis manos dejó de ser suficiente
ahora camino más triste que antes,
grito con la voz más gastada
y he dejado de correr.
Ya no se trata de
angustia, dolor o pena,
las pesadillas aparecen como bestias famélicas
yo tampoco entiendo qué escondo,
sobre mis hombros las noches pesan,
me he acostumbrado
a preguntarme a solas por mí,
me quiero, me necesito,
pero no me conozco.
En qué han errado estos paradigmas.
Ven, resucítame,
un enemigo voraz me lo ha quitado todo.












LI






Notas LI

Aletargando voy mi propia conciencia,
contando las muertes de otros
una por una
he descubierto en mis ojos figuras errantes
alargadas sombras que acometen
en tropel y sin fin ante la pesadez del aire,
pero entonces en mi boca una pregunta existe
y mis ojos no arrastran del pasado mis penas,
grito ante las paredes y el rostro
mi rostro,
lo han devorado los cuervos.













sábado, 4 de junio de 2016

L





Notas L

No queda nadie.
Recuerdos de una muerte en pos de ti.
No existo, no huyo,
errático, estático.
La mirada de la noche me socava,
miro tranquilo mi propia sombra,
estoy exento de la culpa que me devora
y hay tanto dolor en unos ojos proscritos,
mírame, mírame,
he reabierto mis propias cicatrices,
han salido cuervos de mi yo desgarrado,
no existo, no existes,
el miedo ha desaparecido.
Tan solo queda mi sombra.










lunes, 30 de mayo de 2016

XLIX





Notas XLIX

He cometido.
Mis pasos rigen
la tortura de mis propias culpas.
Descalzo sangro sobre las losas,
he visto arder
algo que consideraba infinito.
No entiendo, no veo, no mi propio yo
identifico.
Sucias tengo las manos de saludar,
cansado tengo el espejo de tu rostro,
rota tengo la voz
desde que te conozco.











XLVIII






Notas XLVIII

Tóxico, como yo, hay miles
con el rostro herido y el alma abierta,
han venido desiertos a llevarse los lirios,
he respondido lloviendo.
Mi voz es hueca y está rota,
hendida por un viento que todo deja afilado,
he aquí, mi esencia, mi legado,
paradigmas de una mente que doblega otra persona,
otro yo, que conoces, que odias
y que también amaste.












jueves, 26 de mayo de 2016

XLVII




Notas XLVII

Aves nocturnas deshacen nidos por las tardes,
el mar las abraza en su continua calma.
Calaveras y restos sustituyen mi nombre,
me he perdido entre el sol y sus fauces.

Continúo perseverante en tu busca,
no eres nadie y nada quieres
yo prosigo irrenunciable, a encontrarte
a pesar de que no existas,
no temo, no temo,
darme de bruces contra la realidad y que me grite
que lo único que hay es el vacío inerte
que me atrapa una y mil veces cada vez que fracaso.








XLVI





Notas XLVI

La noche es fuerte
sombras que atañen otras sombras,
yo soy débil.
La noche es fuerte y oscura,
sonríe truculenta entre las capas del miedo,
yo en cambio, soy débil.
La noche es tenue y larga
frío colérico que todo tiñes de color rencor,
dame fuerza para crecer en lo que desconozco.
Mi cuerpo es débil,
la noche abraza lo que abarca mi sola presencia,
intangible, me desplazo.
ME HE QUEDADO SIN SOMBRA.








domingo, 22 de mayo de 2016

XLV





Notas XLV

Sinfonías invierto en el viento, poeta
arrugas tiñen nuestro sobrenombre
mi alma quebranta, afila y decreta
heridas marcadas en la presión del desorden.

Tengo un yugo en la mente y el alma,
algo que bulle entre cromas azules,
algo que quema, vacía y espanta
oxidando raídas y antiguas herrumbres.

Mis manos desdibujan grises océanos
se tiñen de sangre viejas palabras,
ateridos cruzamos el umbral de los tiempos

Carmesí en mis pulmones acierta,
con tus manos suturas mi cuello,
el viento mueve hojas
                          y esconde niebla.











viernes, 20 de mayo de 2016

XLIV





Notas XLIV


/Fonética/

Y nunca he visto algo tan difuso.
Estoy mirando a los ojos del mundo.
Sucias tengo la piel y las entrañas.


                     y tú no entiendes, y tú no entiendes
                no sabes que aquí no puedes buscarme.









XLIII





Notas XLIII

Simpleza marchitas de color cuchilla,
comprueba que el mundo está triste y desolado,
no soy solo yo,
tus palabras presentes saben a muerte,
no encuentro delirio que acondicione tus penas.
Soldados, veo cóndores,
los corazones de los hombres desvisten pájaros errantes,
las miradas de los pájaros, errantes,  habitan hombres perdidos.







XLII






Notas XLII

Senderos del aire camino desiertos
han venido personas a llevarse los nidos,
tengo miedo,
vastedad que barre esta hojarasca súbita,
explícame el dolor que atormenta mis pesadillas,
mi cuerpo es débil, aunque
mi mente mi alma mi rostro
cubiertos están por mi propia cólera.









domingo, 15 de mayo de 2016

lmoa





No recuerdo la última vez que te vi,
ahora es cierto,
poemas invisibles desangran mis bolígrafos,
el tiempo pasa pero
a mí no me importaba,
ahora entiendo toda la resignación de mis textos
ahora sé por qué te contesto.
Ahora nada temo
yo nombro implacable
a lo que tú llamas miedo,
es cierto,
sustituiste al otro yo,
al que me domina y oscurece
y al que te hablaba por las noches,
pasamos a ser algo... impresionante,
y como siempre, todo pasó
de pronto.
De pronto humo, vacío, sin rostro,
roto.
Ahora quedamos nosotros
al otro lado de la pantalla,
tristes por las noches,
indiferentes en los días,
y dedicándonos un poema cada semana.

Ya no recuerdo,
cómo eras, cuánto fuimos,
los amigos que eran, ya no recuerdo
cómo dormías,
quién era, quiénes fuimos
ni la primera vez que nos besamos.

Por recordar ya ni recuerdo
la última vez que vi reír a mi propia madre.










martes, 10 de mayo de 2016

XLI





Notas XLI


Yo.
Yo mismo
he salido de aquí.
Entre el cielo el fogueo
ha dispersado nubes negras.
Mírame ahora,
acepta que dejé atrás la moderación,
y que me he apoderado de mi propia furia.
Mírame, yo mismo,
he disparado a los cuervos,
adiós herrumbre que antes me consumía,
mi propia manto he forjado, y oh, oscuridad,
ya no te necesito.
Mi capa he formado con mi propia sombra.








XL





Notas XL

¿Cuánto tiempo, dices
que es demasiado para olvidar?
Si las hiedras empiezan
a cubrir el hueco que poseo
entre el corazón y el alma, dime
cuánto tiempo más, dices
que he de esperar.
Si no entiendo
el propio desconocimiento que
me disconforma. 
Entiérrame, pero
que los cuervos
sepan donde hallarme.








domingo, 1 de mayo de 2016

XXXIX




Notas XXXIX

Arrodillado estoy
frente a la muerte de alguien,
sepulcro muerte fin
cada vez mis manos golpean con más fuerza
aún así, aún así,
cosmos cenit culmen
concédeme el poder
para matar al pasado.